Hey there 2018 –

It’s the first day of 2018. And I’m feeling a little depressed. A little empty. But I’m fighting all these depressing thoughts by writing and doing works that I have put on hold. And right now while I’m writing this I’m conversing with my parents. Partly listening to their conversation. Letting their voices be my background music.

I’m okay.

I’m okay now. 🙂

Advertisements

Oh life.

Bakit ganun naalala ko lang ‘tong blog na ‘to pag depressing yung thoughts ko?

And here we go again. Nagtatanong na naman ng purpose at kung ano ba talaga ang happiness sa buhay. Hirap maging adult. Ang daming requirements.

Glory days

May mga araw talaga na ang sarap magreminisce. Isa ito sa mga araw na iyun. Hindi ko mapigilan hindi maglook back sa college life, review days ko. Lalo sa college. Few months ago, sinabi sakin ni cy na ang ‘glory days’ daw namin ay nung college kami. Nung panahon na hinahabol namin yung deadline for lab report habang nagpreprepare kami ng event sa IECEP. Nung logic days namin, walang tulog at ligo pero nagtatawanan pa rin kami. Totoo glory days ko nga yung collge pero ang masakit sa sinabi ni cy, yung fact na tapos na ang college days namin tapos na rin ba ang glory days namin?

Sa lahat ng phase ng buhay ko, college yung pinakapaborito ko. Pinakamasaya ako. Natagpuan ko yung mga kaibigang tanggap ako at mahal ako. Pero kahit ganun.. Kung college man ang glory days ko. Hindi ba pwede maraming phase ng buhay mo ang maging glory days mo?

Ayokong isipin na hindi na ko magiging kasing saya kasing passionate kasing bibo katulad nung college ako. Gusto kong gumawa ng mas marami pang glory days. Kaya katulad nga ng favorite tag line namin nung college “Tiwala lang.”