Oh life.

Bakit ganun naalala ko lang ‘tong blog na ‘to pag depressing yung thoughts ko?

And here we go again. Nagtatanong na naman ng purpose at kung ano ba talaga ang happiness sa buhay. Hirap maging adult. Ang daming requirements.

Advertisements

Glory days

May mga araw talaga na ang sarap magreminisce. Isa ito sa mga araw na iyun. Hindi ko mapigilan hindi maglook back sa college life, review days ko. Lalo sa college. Few months ago, sinabi sakin ni cy na ang ‘glory days’ daw namin ay nung college kami. Nung panahon na hinahabol namin yung deadline for lab report habang nagpreprepare kami ng event sa IECEP. Nung logic days namin, walang tulog at ligo pero nagtatawanan pa rin kami. Totoo glory days ko nga yung collge pero ang masakit sa sinabi ni cy, yung fact na tapos na ang college days namin tapos na rin ba ang glory days namin?

Sa lahat ng phase ng buhay ko, college yung pinakapaborito ko. Pinakamasaya ako. Natagpuan ko yung mga kaibigang tanggap ako at mahal ako. Pero kahit ganun.. Kung college man ang glory days ko. Hindi ba pwede maraming phase ng buhay mo ang maging glory days mo?

Ayokong isipin na hindi na ko magiging kasing saya kasing passionate kasing bibo katulad nung college ako. Gusto kong gumawa ng mas marami pang glory days. Kaya katulad nga ng favorite tag line namin nung college “Tiwala lang.”

 

Hindi ko alam kung anong gusto kong gawin sa buhay. Hindi ko maintindihan kung bakit sa bawat umaga mas gusto kong bumalik sa kama, takpan ang mga mata ng unan at matulog na lamang. Oo, alam ko hindi ako masaya. Na kahit anong pilit kong paniwalain ang sarili ko hindi ako masaya. Na mas dumadalas ang pag tingin ko sa bintana, sa kalangitan sa pag aasang baka bigyan nila ako ng kasagutan. Ngunit hanggang ngayon wala pa rin silang sagot. Siguro nga lahat naman ng tao darating sa gantong punto ng buhay pero shit naman bakit parang buong buhay ko puno ng pagdadalawang isip. Kung tama ba, kung ito na nga ba ang landas na gusto ko. Kasi ang sigurado lang  ako hindi ako mapapatawad ng 15 taong gulang na sarili ko kung nakita na nya akong ganito. Lito, nahihirapan ar higit sa lahat hindi masaya.